Kembali bersiaran ketika mood di paras zero...
Terasa nak lari semula laa weyy dari kompeni ni... Seminggu dua tiga minggu lepas dah rasa2 cam berjaya pujuk diri sendiri untuk pasrah je keje kat sini. Tapi skarang ni dah trasa ingin blah semula weyyy. Memana pun tetaplaa keje kan, tapi what I'm really looking for is, somewhere yg boleh kasik aku internal satisfaction, where my heart is at rest.
Maybe bukan sebab company, maybe sebab project skarang ni. Yang project manager dia cam tak recognize aku je, wat nampak tak nampak je. Kawan-kawan rapat pon dah ramai takde. Sbb tu kot yg paling tak bes... Dulu sama2 tak tau, soo tak la cuak sangat. Skarang kalau tak tau cemana? Sape nak paham? Skarang ni, ABAPer yg sama intake ngn aku tinggal aku sorang je out of 6 orang! Cemana aku baru prasan ni? 3 orang dah retrenched, 2 orang dah resigned, tinggalla 1 orang budak hitam ni ngeee
Looking into the past, I'm one of those who was really a risk taker. Aku apply balik oversea walaupun belum sure dapat masuk uni mana. Aku pergi Penang walaupun duit berapa puluh je dalam tangan, then gamble je walaupun belum dapat keje kat mana-mana. So now I'm thinking, patut ke aku just tender resignation with the hope that I'll be more serious in jobhunting? Or is it plain stupid? I know that is seriously risky. Tapi selagi aku keje kat sini, aku jadik malas nak apply memana dah niii.
Huh. Pening baitu.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Malam tadi sampai dari Kuantan dalam pukul 1.30 pagi camtu. As usual bas tu tak brenti kat Greenwood! Geram betul. Dia benti seblah Duke hiway yg sunyi tuh, sooo sampai sudah aku tak dapat teksi. Aku tak sampai hati nak call incik sayang atau ex-housemate aku walaupun dorang sentiasa je ok, n suruh kasiktau bebile je kalo nak mintak amek.
Being me, aku selagi boleh usaha sendiri, selagi boleh tanak nyusahkan orang. So malam tadi, aku jalan kaki aa menyusur hiway tu dengan tarik beg rodanye, tapi awal2 perjalanan tu dah 'pagar' diri sendiri ngan ayat qursi supaya tak kena ragut ke ape ke wuuu. Bajet2 lam 15-20 minit leh sampai kalo jalan kaki ni, sbb malam2 tak terasa penat, cuma takut je sikit.
So time nak melintas hiway tu, konpem laa banyak kete sudah hon-hon, malu jgn cakap aa. Tapi akak pasrah je menghayun langkah. Pastu nak lalu jalan short cut tu tapi satu anjing hitam sudah menyalak2 tak bagi lalu situ huwaaaa. So amek backstreet satu ni yg banyak kilang2, tapi rupenye lagi ramai anjing yg menanti. Huwaaa lagi, apelaaa malang nasib!
Anjing menyalak tahap 2 meter je dari aku, tapi nak wat cemana? Takkan nak lari? Kalo lari konpem laa anjing keja. Bile aku jalan, dia ikut jalan gak sambil menyalak. Menggeletar nak nangis jgn cakap... Tapi berlakon wat muke hero je padahalllllll! Anjing ramai je tunggu sepanjang perjalanan!
Tidak lama kemudian, tetibe ada sinar harapan dari sebuah kereta masuk ke backstreet yg aku lalu tu. Tetibe dia stop seblah, cakap, "Nak pegi ke mana ni? Bahaya kat sini..." Aku tolak sekali, tapi pastu terus accept bile pk, kalo mati kene gigit anjing kang, susahhh orang nak urus mayat aku wuwuuu.
Gamble lagiii naik ngan mamat melayu tu. Aku tanye dia, dia nak gi mana lalu kat lorong ni? (Sbb rupenye lorong tu lorong mati
Ting! Aku terus teringat time lintas tadi, mmg ada satu kete yg hon few times then bunyik kete dia bising giler bajet sporty, aku rasa ni kete yg sama aa sbb mmg bising pon. Tapi baik giler aa siap u-turn jauh tuuu nak carik aku smula.
Sooo, dia antar aku balik ke rumah dengan selamatnya, langsung takde unsur2 amek kesempatan, hatta mintak nombor telefon pon tak, seperti kebiasaan lelaki adanya bile dah kasik pertolongan.
Tapi adalaa gak sedikit rasa keloseran bagi pihak aku di situ ha ha ha.
Tapi kalo dia mintak number pon, aku jadik tak respek pulak ngan dia kan? Ngeee talking about what women REALLY want.
Ape2pun tak kisahlaa, janji he was my saviour of the night, dari najis2 mughallazah yg bising bangettt tu!
You know you love me!